ΤΟ ΝΟΥ ΣΟΥ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ…

από την Νάνσυ Οικονόμου, εθελόντρια του “Πράσινου Σχολείου”, απόφοιτη της σχολής Πολιτικών Επιστημών & Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη δώς της κλώτσο να γυρίσει παραμύθι ν’ αρχινίσει…

Ξέρω πως σήμερα ακούς μονάχα για κακούς που επιβιώνουν.

Για πριγκίπισσες που κοιμήθηκαν για πάντα και δεν τις ξύπνησε κανείς.

Για πιτσιρίκια που εγκαταλείφθηκαν.

Για δράκους που καταβροχθίζουν ανθρώπινα όνειρα.

Ε, λοιπόν ήρθε η ώρα να σου αποκαλύψω πως υπάρχει μια ομάδα θαρραλέων και ονειροπόλων ανθρώπων που φτιάχνουν μαζί το δικό τους παραμύθι.

Ένα παραμύθι που αγαπά τα λουλούδια, τα χρώματα και τα αρώματα.

Ένα παραμύθι που μιλά για κήπους σχολικούς και για παιδιά ξέγνοιαστα και ευτυχισμένα.

Το παραμύθι τους “ακούει” στο όνομα, “Πράσινο Σχολείο”. Η Ιωάννα, η Μαρία, ο Κώστας, ο Μιχάλης και η Αγγελική σε κάθε σχολείο που επισκέπτονται κουβαλούν μαζί τους ένα ραβδί με μια ιδιότητα μαγική: να πρασινίζει κήπους σχολικούς που μέχρι πριν έμεναν εγκαταλελειμμένοι και απεριποίητοι και να μοιράζει χαμόγελα σαν ορθάνοιχτες ομπρέλες σε πρόσωπα μικρών και μεγάλων παιδιών.

Την Κυριακή, λοιπόν, 11 Μαΐου είχα τη μεγάλη χαρά να συμμετέχω σε αυτό το παραμύθι, στην τρίτη κατά σειρά δράση τους φιλοξενούμενοι αυτή τη φορά του 15ου Νηπιαγωγείου Χανίων. Έτσι, η μεγάλη καγκελόπορτα ανοίγει αν και δεν το συνηθίζει τις Κυριακές. Μα τούτη η Κυριακή δεν μοιάζει σαν τις άλλες.

Υπάρχει λόγος σοβαρός και καταπράσινος!

Η Εθελοντική Ομάδα “Πράσινο Σχολείο”, οι μικροί κύριοι και οι μικρές κυρίες μαζί με τους γονείς τους, οι νηπιαγωγοί και οι εθελοντές ανασκουμπώνονται και ξεκινούν για τη μαγική μεταμόρφωση. Με το ένα… με το δύο… με το τρία… “άμπρα κατάμπρα” αναφωνούν και δυόσμοι, δεντρολίβανα, ματζουράνες, μέντες, ρίγανες, θυμάρια, ελίχρυσα, φασκόμηλα βρίσκουν τη θέση τους στο σχολικό κήπο.

Και δεν έχεις παρά να περάσεις μια βόλτα από το 15ο Νηπιαγωγείο στην περιοχή του Αγ. Ιωάννη στα Λενταριανά για να μυηθείς και εσύ με τη σειρά σου στην ομορφιά που μόνο όταν ομολογείται μπορεί και θεραπεύει. Να συνδεθείς ξανά με την αθωότητα των παιδικών σου χρόνων. Να συμβάλεις στην υπέρβαση αυτού που ορίστηκε από κάποιους ως πραγματικότητα. Ναι! Καλά κατάλαβες, εθελοντής σου προτείνω να γίνεις.

Ολοκληρώνοντας, να ευχαριστήσω το “Πράσινο Σχολείο” για τις πιο όμορφες εικόνες που μετέφερα μαζί μου πίσω στην Αθήνα και έκαναν τη “βαλίτσα” μου να μοιάζει πιο ανάλαφρη και πιο αέρινη από πριν υπενθυμίζοντάς μου το στίχο του ποιητή που λέει πως “Σ’αυτόν τον κόσμο που ολοένα στενεύει ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους”.

Εύχομαι να συνεχίσετε να ρίχνετε πετραδάκια στο δρόμο που περπατάτε με την ελπίδα να βρεθούμε ξανά.

Εις το επανιδείν,
N.